Door Iris De Feijter
Na zestien jaar sluit Graanmarkt 13 in Antwerpen de deuren. Voor het zover is, organiseren bezielers Ilse Cornelissens en Tim Van Geloven een grote boedelverkoop. ‘We laten alles los.’
‘Wauw, van wie is dat schilderij?’ Terwijl Radiohead-frontman Thom Yorke een stoere zwarte jas van het Belgische merk 7d afrekent, wijst hij naar een groot doek achter de kassa. De Britse muzikant is in België om zijn tournee voor te bereiden en grijpt een pauze aan om samen met zijn vrouw, de Italiaanse actrice Dajana Roncione, te shoppen bij Graanmarkt 13. ‘Dennis Tyfus, een Antwerpse kunstenaar’, lacht Ilse Cornelissens vriendelijk. ‘Wat toevallig dat je het vraagt. Het hangt hier al jaren, maar op 3 december veilen we het. Geef me je mailadres, dan stuur ik je een link om mee te bieden.’
3 december wordt een spannende dag voor Cornelissens en haar man Tim Van Geloven, de eigenaars van Graanmarkt 13. Niet alleen omdat ‘hun’ Tyfus dan misschien verkast naar huize Yorke-Roncione in Oxford. Op die dag gaat hun volledige inboedel onder de hamer bij het Antwerpse veilinghuis Bernaerts: ruim 200 loten, bestaande uit zowat alle meubels, kunstwerken en objecten die ze de afgelopen twintig jaar verzamelden. Alles moet weg, want in februari 2026 sluit Graanmarkt 13 definitief de deuren. ‘We verlangen naar een reset’, zegt Cornelissens. ‘Alles loslaten om te herbeginnen met een blanco blad. Het idee haalden we bij interieurarchitect Gert Voorjans, die jaren geleden alles verkocht onder het motto ‘Never stop starting’. Dat vond ik enorm inspirerend. Heel even zochten we een overnemer, maar dat verliep moeizaam. Dit project is te persoonlijk.’
FOUTEN MAKEN MAG
Als we aanbellen bij Graanmarkt 13 – het koppel woont in de duplex boven de zaak – verwachten we een sfeer in mineur. Maar het nakende einde maakt hen net enthousiast over de nieuwe kansen. En ook een tikje nostalgisch. ‘Het afronden is een trip down memory lane’, zeggen ze. Ze vertellen hoe ze tijdens Cornelissens studies in Parijs koffiedronken tegenover de conceptstore Colette en droomden van iets soortgelijks in Amsterdam. Hoe die plek te duur bleek, en hoe ze in Antwerpen als onervaren jonkies geen huurpand vonden. Dus kochten ze een verloederd herenhuis op een vergeten pleintje. En dan ook nog op het ongeluksgetal 13. Die aankoop zou de volgende twintig jaar van hun leven tekenen.
‘De sluiting voelt voor mij niet als een einde, maar als een nieuw begin’, zegt Cornelissens. ‘Verandering is altijd deel geweest van Graanmarkt 13. Als er iets is wat Tim en ik goed kunnen samen, dan is het rigoureuze beslissingen nemen. In 2015 verkochten we ons pand aan investeerders, in 2017 gooiden we veel goedverkopende merken buiten om te kiezen voor een seizoenloos aanbod zonder koopjes, en in 2021 verhuisden we met ons gezin van Antwerpen naar Amsterdam. Vorig jaar besloten we het restaurant te sluiten.’
Al geeft Cornelissens ook toe dat ze niet helemaal fearless is. ‘Ik kan goed loslaten en hou van verandering, maar ik ben ook een gevoelsmens. Het is een emotionele rit en soms slaat de paniek toe, want je weet nooit helemaal zeker of je de juiste keuze maakt’, zegt ze. Toch straalt ze vertrouwen uit. ‘Verandering is vaak oncomfortabel. Maar net door uit je comfortzone te stappen, leer je dingen waarderen die je anders misschien niet had ontdekt. Dat maakt verandering zo spannend, ook al maak je soms fouten. Neem nu onze verhuizing naar Amsterdam: daar heb ik geen spijt van. Maar na een jaar keerden we terug naar Antwerpen.’
HUILEND VIDEOBELLEN
Cornelissens en Van Geloven hebben een sterke band met de Nederlandse hoofdstad: ze studeerden er samen en werden daar een koppel. Ze wilden hun drie kinderen (16, 14 en 8) graag ook de Nederlandse mentaliteit meegeven, en dus verkasten ze in 2021 met het gezin naar Amsterdam.
‘De kinderen vonden het verschrikkelijk en videobelden ons elke dag huilend op: “Jij wilt in Amsterdam zijn, maar zit in Antwerpen. En wij willen in Antwerpen zijn, maar zitten in Amsterdam”’, zegt Van Geloven. ‘Dan begin je je wel af te vragen waar je mee bezig bent. Zelf miste ik Antwerpen en de hoge kwaliteit van leven hier ook. Bovendien voelde Amsterdam minder ‘thuis’ dan we hadden verwacht. We liepen er wat verdwaald rond.’
In diezelfde periode ging het ook niet goed met Graanmarkt 13: hun chef Seppe Nobels was vertrokken, door corona moesten hun deuren vaak dicht, en hun buffet- en take-awayrestaurant in het MoMu draaide vierkant. Cornelissens: ‘Heel eerlijk? We wilden Graanmarkt 13 al loslaten nog voor we naar Amsterdam verhuisden. Maar toen hadden we er het lef niet voor. Door de pandemie was alles te onzeker.’
Uiteindelijk verhuisden ze weer naar Antwerpen, waar ze sindsdien in het appartement boven de winkel wonen. Cornelissens: ‘Door die move beseften we hoe zalig het is om samen te leven als gezin. Hiervoor woonden we in twee aparte steden en was ons oude huis in Antwerpen zo groot dat we de kinderen moesten bellen als het eten klaar was. Hier hebben we veel meer contact: we delen de badkamer, lunchen vaak samen, en soms zit onze zetel vol met pubers – maar dat vinden we net heel gezellig.’
Dat knusse gezinsnest wordt volgende week voor even een publieke plek: van 27 tot en met 30 november kun je in het appartement en de winkel alle te veilen stukken bekijken. Voor de gelegenheid maakte het koppel een speciale setting, samen met scenograaf Bob Verhelst, die al sinds dag één betrokken is. Van welk stuk nemen ze moeilijk afscheid? ‘Het werk van Dennis Tyfus en dat van Ben Sledsens’, zegt Cornelissens. Van Geloven: ‘Voor mij is dat mijn oldtimer, een Jaguar E-Type. Waarom ik hem dan toch verkoop? Als mens droom je altijd van meer en groter. Maar door alles te hebben – een groot huis, een wijnkelder met tweeduizend flessen, een kunstcollectie en een vette auto – kwam ik tot het inzicht dat dat helemaal niet zaligmakend is. Eigenlijk ben je gewoon een slaaf van je spullen. Dat besefte ik toen we voor de zoveelste keer verhuisden en ik een week lang onze inboedel in dozen stak. Het is gewoon ballast. Het leven voelt veel luchtiger als je dat allemaal niet hebt.’ Cornelissens vult nog aan: ‘Nóg een reden om deze spullen te verkopen, is omdat we ze ooit specifiek voor één plek kozen. In een andere setting werkt het vaak niet, dus voelt het juist om ze elders een nieuw thuis te geven.'
KANYE WEST
Een paar stukken ontsnappen aan de Bernaerts-veilinghamer, zoals het grote neonwerk van de overleden kunstenaar Daan Gielis. Dat gaat terug naar zijn familie. Ook enkele kunstwerken, bijvoorbeeld van Philip Aguirre y Otegui en Ysbrant van Wijngaarden, blijven, omdat er heel persoonlijke herinneringen aan kleven. Enkele meubels uit het appartement blijven ook, zoals de lange houten tafel waar ooit onder meer Kanye West aan zat, toen het appartement nog als gastenverblijf werd verhuurd.
Wat wél in de veiling zit: een groot wandmeubel van Dimore Studio en maar liefst vijf items van de Italiaanse architect Vincenzo de Cotiis, waaronder een gebogen houten dressoir, een zwarte tafel en een grote luchter. Maar ook de lange tuinbanken, ontworpen door Vincent Van Duysen, net als de stoelen van het restaurant, lampen, bureaustoelen en tapijten. Alles moet weg. ‘Zoals een echte boedelverkoop is het heel eclectisch’, zegt Cornelissens. ‘Er zijn peperdure stukken, omdat die met de jaren veel waard zijn geworden. Maar je kunt ook voor honderd euro iets kopen. Dat past ook bij ons en hoe wij leven.’
WAKKER 'S NACHTS
De sluiting en de veiling zijn een oefening in loslaten, maar ook een realitycheck. Dat ze stoppen, is een financiële beslissing. ‘Sinds we het pand kochten in 2007 hebben we er heel veel tijd, energie en geld in gestopt. Maar daar is niet uitgekomen wat ik had gehoopt, dus dan moet je iets anders doen’, zegt Van Geloven nuchter. Gefrustreerd of verdrietig is hij daar niet over.
‘Ik vind het jammer, want we hadden echt grootse plannen. Maar ik heb ook altijd gezegd dat ik dit geen twintig jaar wilde doen. Zeker het restaurantgedeelte bezorgde me soms enorm veel stress, omdat we afhankelijk waren van anderen. De winkel konden we zelf runnen, de horeca niet. Ik lag ervan wakker en kreeg fysieke klachten. Ik geloof ook niet langer in ons retailmodel van inkopen en verkopen: de marges zijn te klein.’
Cornelissens ziet nog een andere verklaring: ‘We zweven tussen twee generaties. We horen niet bij de luxeboetieks die goed draaien zonder webshop, maar we zijn ook geen tiktokkende winkeleigenaars die zichzelf continu filmen.’
De vraag van (der)tien miljoen: wat zullen ze nu doen? ‘Even helemaal niks’, flapt Van Geloven eruit. ‘Ik geef mezelf tot de zomer 2026 om echt te relaxen en samen te zijn met mijn gezin. Wat er daarna komt, daar maak ik me nog geen zorgen over. Stilzitten kan ik niet, dus er komt vast wel iets uit.’
Ook Cornelissens wil graag veel opties openhouden. ‘Misschien ga ik wel iets maatschappelijks doen met jongeren. Vóór Graanmarkt hield ik me bezig met jeugdstrafrecht. Maar ook de vastgoedsector lonkt. Tim en ik zijn goed in werelden creëren waarin mensen gelukkig zijn. We hebben al verschillende huizen gekocht, gerenoveerd en weer verkocht. Dat is misschien wel wat we het allerliefste doen en wat ook de meeste return on investment gaf.’
Die vastgoedprojecten zouden ze doen onder de merknaam Graanmarkt 13, die blijft van hen. ‘We hebben altijd veel geïnvesteerd in onze merkidentiteit. Het is een sterk merk, synoniem met onze stijl die we door de jaren ontwikkelden. Het gebouw – een 19de-eeuws neoclassicistisch herenhuis – speelde daarin een grote rol, samen met architect Vincent Van Duysen. Hij is echt onze grote leermeester. In de drie jaar dat we Graanmarkt samen met hem verbouwden, hebben we ontzettend veel van hem geleerd.’
Hoe de toekomst eruitziet, is nog onzeker, maar het wordt sowieso kleinschaliger en met minder risico. En opnieuw samen. Werk en leven blijven vergroeid voor het koppel. Van Geloven: ‘We kennen elkaar sinds ons dertiende, toen we samen op school zaten. Pas toen we samen gingen studeren in Amsterdam werden we een koppel. Dat we zouden samenwerken, gebeurde spontaan.’
BLIJVERS
Voor wie het hele artikel al zit te snotteren, is er goed nieuws: ‘Graanmarkt 13 is nog even open. Nog tot eind januari kun je er kleding, beauty en interieurobjecten shoppen. Maar ook daarna is het afscheid niet echt definitief’, zegt Cornelissens. ‘De webshop blijft, weliswaar in een afgeslankte versie, met onze eigen producten en enkele andere ‘essentials’, zoals Santa Maria Novella en Michaël Verheyden. Zo zijn we er nog voor onze klanten, maar ook voor onszelf, om niet helemaal afscheid te moeten nemen. Het is een reset naar de essentie, naar bijna niets. Wie weet, groeit het later weer uit tot iets groters.’
Kijkdagen van 27 t/m 30 november, Graanmarkt 13 in Antwerpen. Veiling op 3 december bij Bernaerts, bernaerts.eu. De winkelstock wordt niet geveild: die wordt in de maanden december en januari verkocht.
